Merhaba!

Uzuunca bir aradan sonra tekrar merhabalar. Artik akademisyen bir anne ya da anne bir akademisyen olarak yaziyorum. Alti ay kadar suredir durum boyle. bebegim uc aylik olduktan sonra calismaya basladim. Herkesin ilk sorusu tabi ki de “bebegi napiyorsun” oldu ve hala da oluyor. Nereye gidersem alti aylik bebegimi de pesimde goturuyorum. 43 gunlukken basladik yavas yavas akademik ortamlara girmeye. Buna konferanslar, seminerler, ve benzeri hersey dahil. Akademisyen olmanin getirisi olan calisma saatlerinin esnekligi kadar fedakar bir es ve anlayisli ve vicdanli yoneticiler sayesinde de sanirim bir tik daha sansli oldugumu itiraf etmeliyim.

Annelikle beraber hayatimin bir daha asla eskisi gibi olmayacagina inanali ve bunu kabulleneli uzun zaman oldu. Itiraf ediyorum kabullenme kismi cok daha zor oldu. Bunun sebeplerinin basinda tabi ki bir bebekle basa cikmanin ne kadar zor oldugu, basa gelmeden de anlasilamayacagi gercegi yatiyor. Ilk uc ay bir tarafta yapmayi planlayip daha yapamadigim isler, yazmayi planladigim makaleler, calismayi dusundugum konular, diger tarafta cok cok az uyuyan, aglamaktan bikmayan, tum varligiyla bana bagimli bir bebek vardi. Daha da kotusu surekli, uykusuzluktan bitab olmus, aksama kadar iki lokma yemek agzina koymaya vakit bulamamis, o gunun gunlerden hangisi oldugu ayirt edemeyen birinin duymak isteyecegi son sey bile olmayan “bunlar iyi gunlerin, buyudukce daha da zorlasacak hersey” mealinde yildirici sozler okudugum, duydugum oluyordu. Bebegimle ilgilenmek ve buyuk zevk aldigim meslegim arasinda bir secim yapmak zorundaymisim gibi hissediyordum. Neyse ki ilk uc ay gectikten sonra ve ben akademik ortamlara baslarda ‘amator’ olarak da olsa daha sikca dahil olmaya basladiktan sonra bu duygular yerini umide birakti. Bebegimin uyku vakitlerinin daha duzenli hal almaya baslamasi beni isimden alikoymak yerine beni daha programli ve duzenli olmaya zorladi. artik calisacagim saatleri ben degil kizim belirliyor. Ama en azindan gunde ne kadar ve hangi saatler arasinda calisabilecegimi biliyorum. Nasil ki Islam’da ibadetin “az da olsa devamli”, bir diger deyisle duzenli olani daha makbul, calismanin da boyle oldugunu farkettim. Bu duzen ve her gun ayni vakitlerde calisiyor olmanin da verimimi arttirdigini dusunuyorum. Yarim kalan makalelerime dondum, konferanslara ‘abstract’lar gondermeye ve projelerde gorev almaya basladim.

Screen Shot 2015-01-08 at 17.05.11

Hayatim tabi ki eskisi gibi degil. Hem olumlu anlamda hem olumsuz anlamda. Normal bir akademisyenin uc gunde yetistirebildigi isi ben on gunde ancak bitirebiliyorum. Hatta daha cok yorularak. Ya da eskiden oldugu gibi istedigim zaman istedigim seyle ugrasamiyorum. Ayrica bebegim cok da yumusak huylu bir bebek olmadigindan onunla ilgilenmek zaman zaman kemiklerimi sizlatacak kadar yorucu olabiliyor. Bazen kahveyi sogumadan icebilmeyi bile luksten sayiyorum. Ama butun bunlar bana vaktimin ne kadar kiymetli oldugunu farkettirip onu nasil en verimli sekilde kullanabilecegimin yollarini bulmaya beni sevkediyor. Artik “bos isler”le daha az ugrasiyorum. Akademik ugraslar boyle bir durumda yorucu olmaktan ziyade beni hem zihinsel olarak hem de ruhsal olarak ayakta tutuyor.  Anne olmanin, kendi canindan bir yavrunun buyumesine, degismesine her gun sahit olmanin verdigi hazzin calismalarimdaki motivasyonunu hic saymiyorum bile. Insanlarin “hele bi ayaklansin bakalim o zaman goturebilecek misin her yere” demelerinde oldugu gibi bebegim buyudukce hayatim daha zor bir hal alacak mi bilmiyorum, ama yeter ki etrafimda hep bana her yonden destek olan, anne olmanin yukunu elinden geldigince hafifletmeye calisan esim, vicdan sahibi amir pozisyonundaki insanlar ve huzurlu is ortamim olsun.

Demem o ki, artik akademik anne olarak karsinizda olacagim. yazdiklarim da zaman zaman ilgili konular icerecektir.

selam eder, esenlikler dilerim.

svcn

Advertisements

2 thoughts on “Merhaba!

  1. Su herseyi bildigini sanan teyzelerden Rabbim korusun seni daha hamilelikte baslayan bunlar iyi gunlerin safsatalari bezdiriyor insani… Sana bir sir vereyim mi onlar cocuklari kendi programlarina uydurmaya calisan kadinlarin hem kendilerine hem de cocuklarina yaptiklari eziyetten baska birsey degil oysa ki cocuklarin programlarina uyabilseler karsilikli olarak cok daha mutlu olabilirler… Sen zaten isi cozmussun selam eder her ikinize de mutlu gunler dilerim 🙂

  2. Bu yazıyı yeni gördüm Sevcan, cok tanıdık geliyor hersey, maşallah, cok iyi yöntemler, bu iş için aslında biz face de bi grup kurduk, çocuk ve kariyer isminde, akademideki anneler ve sorularına çözümler icin, oraya da bekleriz, yazılarının devamını da bekleriz. Herşey aslında türkiye’de hem bu işlerle uğraşıp hem hayatına devam etmek isteyen insanların varlığının kabullenilmesiyle çok çok daha güzel olacak diye ümit ediyorum, inş. .

sizce?

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s